Verslag Brevet 1000km van Belgian Motards editie 2011

Neem voor de eerste zin uw stemvork bij de hand en zing op de maat van Henk Wijngaard:
Met de vlam in de pijp, scheur ik langs de Brusselring, met mijn kwartjetonnen Beemer, ver van huis maar in mijn sas. Moto Oury ligt ergens in het land der Walen, maar lacht me toe bij aankomst aan de vertrekplaats (is dat een contradictie in terminis?). Twee lieftallige jongedames die overduidelijk op IQ werden geselecteerd, bieden mij spontaan een blik limonade met rode stier aan.  Rondom mij staan tal van Waalse clubs elkaar te vertrappelen om met de twee lokale schoonheden op de foto te kunnen. Ondertussen zoek ik tevergeefs naar Vlaamse bekenden of clubmakkers van MTC Vlaanderen. Mijn geduld wordt beloond en 2 West-Vlaamse motoren met evenveel Brugse Zotten vinden een plaatsje om te parkeren. Niet veel later duikt ook onze Marc op en onder zijn trotse blik aanschauwen we zijn voorbereidingswerk: verhoogd scherm en topkoffer in de juiste/foute (*schrappen wat niet past) kleur.

We zijn allen ingeschreven, enkel de betere helft van het koppel Christine/Draps laat nog even op zich wachten, maar een van plakband-verloste Pan brengt daar verandering in. Dirksken (Pupe) is vastbesloten dit jaar als eerste de eindmeet te halen en hij begint bere-sterk door na 100m reeds een tankstop in te lassen.  Jaja, zo gaat dat wel lukken, ?.  Een juist geprogrammeerde Garmin, een gezonde portie karakter bij het rijden en de nodige dicipline bij de stops zijn de ingredienten die we nu nog nodig hebben om 1000km te overbruggen. Een stevige ruk aan het gashendel, Christine in mijn achteruitkijkspiegel en Dirk met de rode lantaarn, daarmee zijn de eerste 300km omschreven.  Onze helm krijgt geen adempauze en op de controles stap ik met evenveel dorst buiten als toen ik binnenkwam.

De rechterachteruitkijkspiegel van mijn boxer krijgt een krabbeweging te verwerken, omdat ik even dacht dat ik met een foto van Draps zijn egaa op mijn spiegel geplakt rij. Een snelle blik over mijn schouder bevestigd dat ze me nog steeds op elegante wijze aan het volgen is en samen rijden we het tankstation in Martelange binnen. Onze clubgenoten zagen we een half uur eerder op de snelweg de afrit missen, maar een slingerende Mark voorop. Dirk vervoegt ons als eerste terug en gooit dankbaar de tweede helft van mijn broodje tusssen zijn kiezen.

De gelederen hergroeperen zich en mijn linkerachteruitkijkspiegel wordt bevolkt door de Brugse Pupe. De slingerbewegingveroorzakende topkoffer van Marc wordt in eenzaamheid vervloekt en Serge doet het ook iets rustiger aan, omdat we te snel rijden als het rechtdoor gaat (doordenkertje). De stevige dosis vastberadenheid waarmee ik in de ochtend vertrok, legt ons geen windeieren. Ons triootje komst als 3e, 4e en 5e aan op de tussenstop na 500km. Het voorziene schema had dit niet zo begrepen en fronst de wenkbrauwen als we anderhalf uur eerder dan voorzien ons bord Paella opeisen. De microgolf draait op volle toeren, vlam van het gasvuur verkent nieuwe hoogten en een overwacht lekkere Spaanse specialiteit komt op onze borden terecht.

Het  verplichte uurtje pauzeren wordt met 30min aangedikt en de arme Dirk ziet zijn voorsprong als sneeuw voor de zon smelten. De paniek in zijn ogen verdwijnt bliksemsnel als bij de eerste Vlaamse controlepost de woorden “jullie zijn de eersten” over de toog worden geslingerd. Een oor-tot-oor-glimlach tekent zich op Dirk zijn gezicht en kort daarna schitteren zijn pretoogjes dermate hard in mijn achteruitkijkspiegel dat ik mijn zonnebril in mijn helm moet wringen.

Ons drietal houdt er stevig de swing in en met een zwaaiende arm vraag ik een tweede opinie als mijn GPS een voorstel doet richting veerboot? Mijn kompanen denken daar anders over en kort daarna staat een veerbootslagboom in horizontale richting, gelukkig net achter ons. De betere landshelft schuift zachtjes onder onze wielen en ook de zon besluit om plaats te maken voor Jantje Maan. Het meest Westelijke deel van de 1000km wordt in het duister door ons verslonden en aan de horizon zien we reeds de lintbebouwing  met pseudo-wolkenkrabbers die onze Belgische kust ontsieren. Een laatste tankbeurt dringt zich op en met gemengde gevoelens krijgen we in ons oud-clublokaal The Farao’s een hartelijke ontvangst. Nog twee stempeltjes ontbreken om te kunnen genieten van een jaar respect en verwondering omdat we de 1000km achter de kiezen hebben. Met uitgedroogde keel komen we aan in Den Os, waar een duidelijk opgeluchte en immer vriendelijk Nancy ons opwacht.

Onze tellers zijn ongeveer 990km meer ervaren geworden en het (lees in het Frans : ) Moment de gloire van onzen Dirk Pupe is aangekomen. Terwijl de dappere Christine en ikzelf rustig de helm aansnoeren, wuiven we Dirk uit die de laatste 10km van de triomftocht alleen wil afhaspelen. Zijn groepsgevoel moet even het onderspit delven voor zijn eergevoel. We gunnen het de brave ziel en in groot contrast met zijn brandende rubbers, rijden we rustig richting ’t Brugstje (of zoiets) waar een ontbijt ons staat op te wachten. Onze Brugse Zot Dirk heeft dan al 10min van zijn overwinning kunnen genieten en we realiseren ons dat we dit nog vele jaren zullen aanhoren ... De eerste statistieken zijn binnen, in totaal 167 deelnemers, dit is inclusief organisatoren. Hoeveel van de 150 effectieve rijders  ook daadwerkelijk de eindmeet hebben gehaald horen we later nog wel, maar alvast 5 leden van MTC Vlaanderen kunnen volgende jaar “BM 1000km 2011” op hun motorjas naaien.

Enkele moraaltjes van het verhaaltje:
-    Mevrouw Draps kan beter met de Pan overweg dan Meneer Draps
-    Doe geen ombouwwerken aan je motorfiets de avond voor je vertrekt voor 1000km
-    De mensen van BM hebben nogmaals een mooi Brevet georganiseerd
-    Onbegrijpelijk waarom zo weinig motorrijders en vooral Vlamingen deelnemen
-    500km is voor mietjes, maar misschien toch de beste keuze voor je eerste deelname
-    Een goeie en correct ingestelde GPS is een absolute vereiste
-    Nancy was, is en zal altijd de allersympathiekste barvrouw zijn
-    ( ik zeg op voorhand, ’t is een grapje: ) je kan een vriend hebben voor 990km maar misschien laat hij je de laatste 10km dan toch nog in de steek ...

Groeten van uw nederige dienaar, Yves

Foto’s op onze website en http://www.belgianmotards.be